• ółążść‡

POCZĄTKI KOŚCIOŁA i PARAFII

Już w roku 1910  wśród mieszkańców Krośnicy zrodziła się myśl o budowie własnego kościoła. Na ten cel zebrano wśród mieszkańców Krośnicy i Boryczy  20 000 marek.  Plac budowy znajdował  się między Krośnicą i Boryczą, który był własnością ob. młynarza Józefa Piechoty z Krośnicy. Jednak wskutek wybuchu pierwszej wojny światowej myśl ta nie została zrealizowana. Ofiary złożone już na budowę kościoła zostały zwrócone ofiarodawcom. Po inflacji (1921-1923), kiedy nastąpiła stabilizacja waluty, myśl o budowie kościoła na życzenie mieszkańców Krośnicy została na nowo powzięta przez ówczesnego Przew. Ks. Dziekana Kurta Cieślika z Raszowy. Gromady Krośnica i Borycz należały do parafii Raszowa (Raschau).  Kościół w Raszowie był bardzo mały, zaś odległość z Krośnicy jak i z Boryczy wynosiła 5-8 km. Udano się wówczas do Hochbauamt w Strzelcach Opolskich, który miał opracować projekt budowy kościoła, mając na myśli otrzymanie jakiegoś zasiłku ze strony państwa, gdyż parafia raszowska była pod patronatem państwa, a kościół w Krośnicy miał być kościołem filialnym. W ten sposób chciano zapobiec przebudowie kościoła w Raszowie, aby zaoszczędzić dla państwa wydatki z przebudową związane. Wniosek ten ale został ze strony państwa odrzucony. Tak tylko pozostała jedna możliwość, a mianowicie budować ten kościół tylko środkami prywatnymi. Przew. Ks. Dziekan  Kurt Cieślik zobowiązał się sam na ten cel ofiarować 20 000 marek. Prócz tego zobowiązały się siostry Albina i Jadwiga Adamiec z Krośnicy na fundację w postaci pola (47 morgów) pod warunkiem, że w tym nowo budowanym kościele musi się przynajmniej w niedziele odbywać nabożeństwo. Mieszkańcy z Krośnicy i z Boryczy zobowiązali się pokryć resztę wydatków związanych z budową kościoła. Projekt budowy zastał sporządzony przez ówczesnego Dioecesianbaurat Mokrosa z Wrocławia.  Przew. Ks. Dziekan K. Cieślik starał się u ks. Kardynała Adolfa Bertrama w Wrocławiu o pozwolenie na rozpoczęcie budowy kościoła. Kardynał jednak nie zgodził się na rozpoczęcie budowy z powodu nie wystarczających środków finansowych. Powtórnie ubiegał się, za zgodą ks. Dziekana K. Cieślika, o pozwolenie w Kurii Biskupiej ówczesny sołtys gromady Krośnicy ob. Alfons Woszek. W listopadzie 1931 r. udał się ob. Alfons Woszek do Jego Eminencji Ks. Kard. A. Bertrama. Po kilkugodzinnych pertraktacjach Jego Eminencja Ks. Kard. Bertram ustąpił od swoich zastrzeżeń i udzielił pozwolenia na budowę nowego kościoła z strony władzy kościelnej. Kierownictwo nad budową objął ówczesny sołtys i właściciel cegielni Alfons Woszek.

Zimą 1931/32 nastąpiła już zwózka materiałów budowlanych na plac budowy przez siostry Adamiec na ten cel ofiarowany. Rolnicy tutejszych gromad wykonali to bezpłatnie. W kwietniu 1932 r. do robót związanych z fundamentami kościoła zaangażowano bezrobotnych tutejszej parafii, którzy tę pracę wykonywali, jednak niechętnie.  5 maja 1932 rozpoczęto już budowę nadziemną. Wszyscy robotnicy byli mieszkańcami gromad Krośnicy i Boryczy. 16 czerwca 1932 został kamień węgielny uroczyście poświęcony przez ks. Dziekana K. Cieślika. Obecny był wówczas Przew. Ks. Prałat Kubis z Opola i pan starosta z Strzelec Opolskich i inni goście.

Podczas trwania budowy nastąpiły wielkie nieporozumienia między największym ofiarodawcą Przew. Ks. Dziekanem K. Cieślikiem a projektantem budowy p. Mokrosem. Nieporozumienia dotyczyły wewnętrznego stylu kościoła. Przew. Ks. Dziekan Cieślik, który był jako pielgrzym w Rzymie żądał, aby w tym kościele, którego budowę on przez swoje wielkie ofiary umożliwił, było nad głównym ołtarzem „confessio” tak , jak nad grobem św. Piotra w Rzymie. Projektant tego kościoła sprzeciwił się temu, uzasadniając to dysharmonią stylu. Doszło w końcu do kompromisu: „confessio” miało być zbudowane, ale pod warunkiem, że słupy „confessionis” będą z prawdziwego marmuru i sufit kościoła będzie miał formę okrągłą wykonaną z drzewa.

7 sierpnia 1932 r. był kościół tak dalece zbudowany, że można było dokonać poświęcenia dzwonów. Dzwony poświęcił ks. Dziekan K. Cieślik. Ofiarodawcą dzwonu „Antonius” był Antoni Niewiem z Boryczy, dzwonu „Josef” był Józef Mientus z Boryczy i dzwonu „Maria” pani Fischer z Ozimka. Ofiarodawcą zegara na wieży kościelnej była Mathilda Kleemann z Boryczy. Kopuła konfesji nad głównym ołtarzem została wykonana przez parafianina Ignacego Korzeńca z Boryczy jako „majsterszyk”. 30 września 1932 r. kościół był gotowy do poświęcenia. Organy z firmy Berschdorf z Nysy już były wbudowane. Wszystkie wydatki związane z budową tutejszego kościoła wynosiły 49 000 marek. Konsekracji kościoła dokonał Jego Ekscelencja Ks. Biskup Wojciech z Wrocławia w dniu 16 października 1932.

Patronem kościoła jest Najśw. Serce Pana Jezusa. Obecni na konsekracji byli: duchowieństwo z okolicy, Landeshauptmann Woszek z Raciborza i Landrat Werber ze Strzelec. Pierwsze ornaty i kapy oraz baldachim dla naszego kościoła wykonały siostry Adamiec z pomocą innych panien z tutejszej parafii. Chrzcielnicę ofiarowała ówczesna położna z Izbicka p. Mehlich. Ołtarz NMP ofiarowała matka ks. Schmidta z Mokrego Dańca. Małą monstrancję ofiarował młynarz Sziwiec z Raszowy. Puszkę do rozdzielania komunikantów ofiarował mistrz kominiarzy z Ozimka. Kielich mszalny ofiarowała rodzina Krancioch z Krośnicy. Figury żłóbkowe ofiarował ówczesny sołtys z Boryczy Piotr Garbella. Najpiękniejszy ornat na cześć Chrystusa Króla ofiarował Józef Szczeponek z Krośnicy.

Menu

Statystyki






statystyka

Wyszukiwanie

 

Dzisiaj jest

poniedziałek,
20 maja 2024

(141. dzień roku)

Święta

Poniedziałek, VII Tydzień zwykły
Rok B, II
Święto Najśw. Maryi Panny Matki Kościoła

 

Sonda



Licznik

Liczba wyświetleń strony:
17226

Zegar